CAUTION

Troost

Wonderolie was het. Het hielp tegen muggenbeten, tegen oorpijn en tegen de jeuk wanneer de oorontsteking weer begon te genezen. Het was een vaste remedie tegen pijnlijke bloeduitstortingen en ook de bulten op ons hoofd door vallen, stoten of slaan werden steevast behandeld met een druppeltje blauwe olie uit de plastic fles met tuitdop.
Later bleek het wondermiddel een sterk naar lavendel geurende badolie, maar dat deed nauwelijks af aan de magie.

Vandaag stootte ik mijn hoofd. Goed hard. Na een halve seconde zwart, dacht ik 'zo zeg hé' en daarna 'kut, mijn bril'. Een klap tegen mijn bril betekent meestal een dag of twee om de tien minuten het ene pootje meer naar binnen buigen en het andere pootje iets naar buiten en vice versa. Het viel mee. Ik had mijn bril in een blinde reflex opgevangen, onbeschadigd.
Duizelend ging ik door waarmee ik bezig was; erger dan je hoofd stoten of onderuitgaan is dat anderen het zien, lachen en dan vragen of het gaat. Het ging. Onder mijn linker wenkbrauw groeide een fikse bult en, geloof het of niet, in mijn neus hing een zweem van die zware, troostende geur van badolie.

Erlkönig

Wer reitet so spät durch Nacht und Wind?
Es ist der Vater mit seinem Kind;
Er hat den Knaben wohl in dem Arm,
Er faßt ihn sicher, er hält ihn warm.

"Mein Sohn, was birgst du so bang dein Gesicht?"
"Siehst, Vater, du den Erlkönig nicht?
Den Erlenkönig mit Kron und Schweif?"
"Mein Sohn, es ist ein Nebelstreif."

"Du liebes Kind, komm, geh mit mir!
Gar schöne Spiele spiel' ich mit dir;
Manch' bunte Blumen sind an dem Strand,
Meine Mutter hat manch gülden Gewand."

"Mein Vater, mein Vater, und hörest du nicht,
Was Erlenkönig mir leise verspricht?"
"Sei ruhig, bleibe ruhig, mein Kind;
In dürren Blättern säuselt der Wind."

"Willst, feiner Knabe, du mit mir gehen?
Meine Töchter sollen dich warten schön;
Meine Töchter führen den nächtlichen Reihn,
Und wiegen und tanzen und singen dich ein."

"Mein Vater, mein Vater, und siehst du nicht dort
Erlkönigs Töchter am düstern Ort?"
"Mein Sohn, mein Sohn, ich seh es genau:
Es scheinen die alten Weiden so grau."

"Ich liebe dich, mich reizt deine schöne Gestalt;
Und bist du nicht willig, so brauch ich Gewalt."
"Mein Vater, mein Vater, jetzt faßt er mich an!
Erlkönig hat mir ein Leids getan!"

Dem Vater grauset's, er reitet geschwind,
Er hält in Armen das ächzende Kind,
Erreicht den Hof mit Müh' und Not;
In seinen Armen das Kind war tot.

Erlkönig van Johann Wolfgang von Goethe op muziek van Franz Schubert. Uitgevoerd door Ian Bostridge begeleid door Julius Drake.

Winters

Virtueel lampjes ophangen

Mumford & Sons - Little Lion Man

Maandag

Gisteravond bij het naar bed gaan ontdekte ik dat ik vandaag vrij zou zijn. Ik had de wekker al op zes uur gezet, maar veranderde dat toen naar acht. Dinsdag is mijn vaste vrije dag en met die gedachte had ik ook deze maandag vrij gevraagd, maar was dat vergeten in de tussenliggende weken. Er zijn minder prettige verrassingen.

Met de zon door de ramen en de eerste kerstplaat op de radio begon ik na het ontbijt met het verzamelen van het zwervende afval. Bestaand uit een handvol lege flessen, een half oud brood en een dozijn gebruikte theezakjes verdeeld over vier mokken, viel dat alleszins mee; ik ben een ordelijke slons.
Toen rond de middag na het stofzuigen al het meubilair weer op zijn plek stond, de doos oud papier en twee volle vuilniszakken plus een overbodig kastje in de schuur opgeborgen en twee wassen opgehangen waren, voelde het een beetje alsof ik net was verhuisd.

De dag eindigde enigszins mistroostig. De film op tv bleek een langdradig drama, mijn ogen prikten door het neerdalende stof en ik voelde me wat eenzaam.

Weg hier

Bijna drieënhalf jaar woon ik nu semi-legaal in een vakantiehuisje op particulier terrein. Het is een knus, houten huis met ramen op het zuiden, aan drie zijden omsloten door hoge heggen en met een gazon ter grootte van een half weiland voor de deur. Als ik het pad voorlangs afloop, het hekje door, sta ik in het bos.
Op een enkele nacht na woon ik er permanent. En de eerste keer dat er een controleur van de gemeente voor de deur stond, schrok ik behoorlijk. De man wierp een blik op het aanrecht en in de kattenbak en wist voldoende. Een week later kreeg ik een brief op mijn postadres met het verzoek een kleine € 200,- over te maken. Forensenbelasting, noemde de brief het en volgens de toelichting was de jaarlijkse heffing bedoeld voor mensen die voor een langere periode in een recreatiewoning verbleven zonder te zijn ingeschreven in de betreffende gemeente. Alleszins redelijk, vond ik. En sindsdien maak ik me geen zorgen meer.

Eergisteren heb ik een begin gemaakt om aan bovenstaande situatie een einde te maken. Na drie zonnige zomers en daaropvolgende kille winters, wil ik een huis met hoge ramen en rechte plafonds, een eigen brievenbus en de winkel om de hoek. Met name de stille, grijze wintermaanden, wanneer de gaskachel de slierten tocht langs de enkele beglazing en de optrekkende kou van de vloer niet kan verdrijven, hebben de doorslag gegeven. Afgelopen zondag heb ik een woonbon ingestuurd voor een benedenwoning in de stad waar ik ook werk. Natuurlijk zal het nog maanden duren voordat ik voldoende punten heb gespaard om in aanmerking te komen voor een woningbezichtiging, maar de eerste stap is gezet. En tot die tijd ga ik nog genieten van de rust en de ruimte hier. En van het voorjaar dat er aan komt, straks.

Zomaar een liedje

Ik moest vanmiddag weer naar Deventer. Hoewel zo'n zinnetje een bijna dreigende lading heeft in het licht van de vorige stukjes, was het deze keer een vrij zorgeloos bezoek.
's Ochtends was ik wat kortaf. Onderweg er heen kocht ik een sandwich bij een benzinestation, omdat ik dacht dat ik trek had. We hadden afgesproken om er voor twaalf uur te zijn en er zouden broodjes worden besteld. Na de lunch begon het examen met een theorie- en praktijkdeel. Toen ik eenmaal op het stoeltje zat tussen de stalen buizen van de rolkooi, voelde ik me kalm. Pallets stapelen kan ik wel.
Om twee uur was het gedaan: zes man geslaagd, certificaten worden opgestuurd. Daarna eerst frisse lucht en een peuk, respectievelijk voor mij en de collega's, en naar huis door het begin van de vrijdagavondspits.
Thuis heb ik alsnog de sandwich opgegeten.

En dan nu zomaar een liedje, maar eigenlijk om het gekraak aan het begin en om het zwart-witte geluid.

Krezip - That'll be me

Meevaller

Het viel natuurlijk allemaal enorm mee. Zoals altijd.
De collega's waren stuk voor stuk gewone jongens, net als ik. De lesstof was saai en grotendeels bekend en de instructeur breed uitweidend. De lunch bestond uit broodjes warm vlees en we waren zelfs iets eerder door het programma heen dan gepland.
Alles volgens verwachting. Niet dat het veel helpt voor een volgende keer, maar toch beter zó, dan dat alle doemscenario's werkelijkheid worden.

Benauwend

Het hing al een tijd als een naderend onheil aan de horizon, in de vorm van een terloopse opmerking: 'Oja, binnenkort moeten jullie, jij en Ewout en ik geloof Bart ook, naar Deventer.
- 'Oh,' zei ik. 'Waarvoor?'
'Een heftruckcursus.'
- 'Ik heb toch al zo'n instructie gehad? Of is dit iets anders?'
'Ja. Ze willen dat in principe iedereen die met de heftruck werkt officieel gecertificeerd is. Dus dat is een 3-daagse cursus plus examen met zo'n mannetje van de EVO erbij.'

Een paar dagen later volgde een A4-tje met een overzicht wanneer wie waar moest zijn. Daarna enkele weken niets. Alleen af en toe de gedachte dat de cursusdatum dichterbij kwam, maar gelukkig nog niet volgende week.
Tot afgelopen vrijdag. Want morgen moet ik naar Deventer.

Ik voel het in mijn buik, wee en zwaar. Spanning in mijn kaken en het trekken van de spieren in mijn nek en tussen mijn schouderbladen. Ik merk het aan mijn ademhaling, sneller en oppervlakkig. En naarmate het onvermijdelijke nadert, neemt de druk in mijn hoofd toe tot een zeurend kloppende pijn.

Ik moet morgen naar de vestiging in Deventer voor het theorie-gedeelte van de cursus. Er zal een instructeur zijn en zes collega's, waarvan ik er twee dagelijks zie. Het duurt 6 uur inclusief lunch. Ik kan meerijden met een collega.

Een ontspannen dagje vergeleken met normaal. Maar ik ben bang. Niet gewoon nerveus, maar bijna misselijk van angst.
Het is alsof ik weer naar school* moet.

* Voor de onbekende lezer: Deeltijd opleiding Meubelmaken, waarmee ik gestopt ben in verband met faalangstklachten.

Keelschrapen

Zo'n klodder slijm op je stembanden, die losschiet als je iets zegt nadat je heel lang stil bent geweest. En dat je dan eerst moet slikken, voordat je verder praat.