CAUTION

Zomaar een liedje

Ik moest vanmiddag weer naar Deventer. Hoewel zo'n zinnetje een bijna dreigende lading heeft in het licht van de vorige stukjes, was het deze keer een vrij zorgeloos bezoek.
's Ochtends was ik wat kortaf. Onderweg er heen kocht ik een sandwich bij een benzinestation, omdat ik dacht dat ik trek had. We hadden afgesproken om er voor twaalf uur te zijn en er zouden broodjes worden besteld. Na de lunch begon het examen met een theorie- en praktijkdeel. Toen ik eenmaal op het stoeltje zat tussen de stalen buizen van de rolkooi, voelde ik me kalm. Pallets stapelen kan ik wel.
Om twee uur was het gedaan: zes man geslaagd, certificaten worden opgestuurd. Daarna eerst frisse lucht en een peuk, respectievelijk voor mij en de collega's, en naar huis door het begin van de vrijdagavondspits.
Thuis heb ik alsnog de sandwich opgegeten.

En dan nu zomaar een liedje, maar eigenlijk om het gekraak helemaal aan het begin en om het zwart-witte geluid.

Krezip - That'll be me

Meevaller

Het viel natuurlijk allemaal enorm mee. Zoals altijd.
De collega's waren stuk voor stuk gewone jongens, net als ik. De lesstof was saai en grotendeels bekend en de instructeur breed uitweidend. De lunch bestond uit broodjes warm vlees en we waren zelfs iets eerder door het programma heen dan gepland.
Alles volgens verwachting. Niet dat het veel helpt voor een volgende keer, maar toch beter zó, dan dat alle doemscenario's werkelijkheid worden.

Benauwend

Het hing al een tijd als een naderend onheil aan de horizon, in de vorm van een terloopse opmerking: 'Oja, binnenkort moeten jullie, jij en Ewout en ik geloof Bart ook, naar Deventer.
- 'Oh,' zei ik. 'Waarvoor?'
'Een heftruckcursus.'
- 'Ik heb toch al zo'n instructie gehad? Of is dit iets anders?'
'Ja. Ze willen dat in principe iedereen die met de heftruck werkt officieel gecertificeerd is. Dus dat is een 3-daagse cursus plus examen met zo'n mannetje van de EVO erbij.'

Een paar dagen later volgde een A4-tje met een overzicht wanneer wie waar moest zijn. Daarna enkele weken niets. Alleen af en toe de gedachte dat de cursusdatum dichterbij kwam, maar gelukkig nog niet volgende week.
Tot afgelopen vrijdag. Want morgen moet ik naar Deventer.

Ik voel het in mijn buik, wee en zwaar. Spanning in mijn kaken en het trekken van de spieren in mijn nek en tussen mijn schouderbladen. Ik merk het aan mijn ademhaling, sneller en oppervlakkig. En naarmate het onvermijdelijke nadert, neemt de druk in mijn hoofd toe tot een zeurend kloppende pijn.

Ik moet morgen naar de vestiging in Deventer voor het theorie-gedeelte van de cursus. Er zal een instructeur zijn en zes collega's, waarvan ik er twee dagelijks zie. Het duurt 6 uur inclusief lunch. Ik kan meerijden met een collega.

Een ontspannen dagje vergeleken met normaal. Maar ik ben bang. Niet gewoon nerveus, maar bijna misselijk van angst.
Het is alsof ik weer naar school* moet.

* Voor de onbekende lezer: Deeltijd opleiding Meubelmaken, waarmee ik gestopt ben in verband met faalangstklachten.

Keelschrapen

Zo'n klodder slijm op je stembanden, die losschiet als je iets zegt nadat je heel lang stil bent geweest. En dat je dan eerst moet slikken, voordat je verder praat.

Stilte!!

Vandaag heb ik Into Great Silence gezien. Een film, een documentaire eigenlijk, over het zwijgzame leven in een klooster in de Franse Alpen. De film geeft een unieke blik op een zeldzame manier van leven en is in dat opzicht een waardevol document.
Toch bleef ik met een gevoel van misnoegen achter na de aftiteling. Daar waar ik had gehoopt op een terughoudende, observerende stijl van filmen, is de montage erg fragmentarisch en onrustig. Veel beelden voegen niet alleen niets toe, maar onderbreken ook de sereniteit, het geduld en de rust in het verloop van de handelingen.
De sfeertekening die het had kunnen zijn, wordt daardoor een verhaal met een moraal. Het is alsof de filmmaker met zijn manier van monteren de uitzonderlijkheid van de verstilde levenswijze wil benadrukken, maar daarmee juist de stilte overschreeuwt.

De moeder van Lin

Twee onverwachte gebeurtenissen kleurden mijn dag. De eerste komt misschien later nog eens ter sprake. De tweede is dit. Het is vreemd hoe weinig tijd er zit tussen ietwat zorgelijk het besluit van naar bed gaan af zitten wachten en uitgelaten blijheid.

Pippi is de moeder van mijn Lin. Hoewel het de vraag is in hoeverre het bestaan van familiebanden tussen katten projectie is. Zoals een baasje precies weet wanneer de hond verdrietig is, of beledigd. Zou Lin haar vader gemist hebben, denk ik dan. Zou ze haar moeder herkent hebben, als ze elkaar hadden weergezien?

Ik herken Lin wel in die felle, kleine zwart-witte. En dat verklaart wellicht een deel van mijn betrokkenheid. Mijn Lin komt niet meer terug.
En het is gek, maar ik mis die frele zwarte dame meer dan ik me voor kon stellen. De speelsheid waarmee ze jaagde op de dansende muggen boven het gras. Haar felheid wanneer er een vlieg zoemde tegen het raam of de gretigheid waarmee ze zat te wachten op een kruimel kaas. De genoeglijkheid waarmee ze - buik en poten likkend - tegen mij aankroop op de bank en soms in bed. Haar nauwelijks hoorbare spinnen. Het nooitaflatende alert-zijn, zelfs vanuit diepe slaap. Haar mooie, slanke bouw, haar gracieuze bewegen, die prachtige groene ogen en dat ze naar baby's rook.

Ik mis haar levendige aanwezigheid, omdat ze me elke dag, elke keer als ik haar zag, een beetje blij maakte. Ze verzachte de scherpte van de alledaagse dingen, ontlokte een vleugje genegenheid en een zweem van een glimlach. Ik was, denk ik nu, stiekem en ongemerkt, verliefd.

Het is vreemd dat er soms zo weinig tijd zit tussen uitgelaten blijheid en hulpeloos verdriet.

Afwas

Er is iets moois gebeurd. Iets kleins, iets onbelangrijks. Ik zal proberen het te vertellen zonder melodramatisch of grotesk te worden.
Het is de afwas. De afwas heeft lang geleden opgehouden een terugkerend probleem te zijn en nestelde zich blijvend bovenin mijn lijstje met geplande bezigheden. Ik legde mij er bij neer en negeerde de stapels op het aanrecht. Zo nu en dan won de weerzin voor de berg stinkend serviesgoed het van mijn afkeer van het afwassen en dwong ik mijzelf tot een dagdeeldurende excercitie met als resultaat een glimmend, leeg aanrecht en de absolute zekerheid dat er de volgende vier weken niet werd afgewassen.
Ondanks dat de afwas een vertrouwd beeld ging vormen en ik zelfs de schaamte voorbij raakte en schijnbaar ongegeneerd bekenden verwelkomde, - niet zonder verontschuldiging, maar toch - bleef het overvolle aanrecht een obstakel aan mijn horizon, een knagende ergernis.

Maar er is iets veranderd. Laatst zei iemand tegen mij: "De was doe je wel, want je hebt altijd overal was te drogen hangen."
- "Maar, zei ik, dat komt omdat ik het te veel moeite vind om het op te ruimen."
"Ja, zei zij toen, maar je doet het wel."
Ik kon niet anders dan haar gelijk geven, maar ik dacht: Natuurlijk doe ik de was, je moet toch schone kleding hebben..

Ergens tussen toen en nu is die vanzelfsprekendheid ook gaan gelden voor de afwas. Het is niets, maar het is toch bijzonder. Het is een beetje een wonder. Van de kleine soort, die er is omdat je het ziet.

Het schort aan

Zes dagen onafgebroken vrij. Aangemoedigd door de belofte van mooie weer op Koninginnedag en de daaropvolgende eerste mei en geïnspireerd door de herinnering aan het - naar later bleek verbleekte - Melkmeisje dat vroeger thuis het toilet sierde, stelde ik mij de wanden van mijn kamers voor in koelgrijs, zonnig-oker en diepblauw. Een korte zoektocht leverde een blik op de subtiele kleurenpracht, waarin onverwacht zelfs bordeaux voorkwam.

Het resultaat van de afgelopen vijf dagen is een huis in een staat van wanorde vergelijkbaar met vlak voor of na een verhuizing. De blaren van het schuren en de verfsporen in het haar bewaar ik voor de komende dagen.
Goede plannen verjaren niet. En het plan is prima, het schort aan opgestroopte mouwen in de uitvoering.

Een rolletje in de auto

Vaak moeten ze er om gniffelen, als het dashboardkastje opengaat op zoek naar een kaart en de platgedrukte rol tevoorschijn komt.

'Wàt?!', zeg ik dan en dan zij weer van: 'Ja, het is heel handig, maar.. ehm.. Nouja.'

Ik snap het ook wel. Ik moet er niet aan denken dat ik mijn schoenen uit moest doen en één broekspijp. En dan gehurkt tegen de vangrail met in één hand de lege broekspijp - zodat die niet nat wordt - en in de andere een prop fladderende tissue. Een rol op die plaats geeft zulke levensechte visioenen dat je opgelucht gaat grinniken wanneer je ontwaakt in de realiteit.
Maar kastje dicht en kijken hoe we moeten rijden.

Een rolletje in de auto, (als je gewoon thuis bent, de winkel over tien minuten dichtgaat en je moet kiezen tussen de ene boodschap ophouden en de andere doen óf de ene boodschap doen en...) ik zeg: een uitkomst!

Bedankt..

..voor het wachten.